یک سال پیش در سوک مادر شکوه نوشتم : مادر کودکان اعماق هم رفت .

ولی هنگامی که آرمان انسانی و شریف شکوه تپنده و رونده پا برجاست ، هنگامی که نویسندگان  و روزنامه نگاران جوان مقالات متعدد پیرامون کار کودکان و خشونت علیه آنان منتشر می کنند. و جمال اکرمی دوست و راهنمای شکوه در ثبت خاطرات کودکان اعماق ، شب و روز برای کودکان می نویسد

کفش

هفت ساله ام. مادرکفش خریده. کفش قوزک پایش را می زند. پایم را توی کفش اش می کنم تا نرم شود و دیگر پایش را نزند. زمین می خورم .

پانزده ساله ام. مادر کفش خریده. هنوز قوزک پایش مشکل ساز است. پایم را توی کفش اش می کنم تا نرم شود. زمین می خورم .

بیست ساله ام. همان مشکل همیشگی. کفش قوزک پای مادر را می زند. پایم را توی کفش اش می کنم تا نرم شود . زمین می خورم

بیست و چهار ساله ام . خبر چندانی از مادر ندارم . شهر دیگری هستم . دورا دور به نظر می رسد مادر کم و بیش با کفش هایش کنار آمده

هم اتاقی ام کفش خریده. کفش پشت پایش رامی زند. پایم را توی کفش اش می کنم تا نرم شود. زمین می خورم .

استاد کفش خریده. کفش پنجه ی پایش را می زند. پایم را توی کفش اش می کنم تا نرم شود. زمین می خورم .

دلم برای کفش خودم تنگ شد. این چندوقت پایم همه اش مهمان کفش دیگران بوده . توی کفشم نمی رود. قوزک پا ، پنجه هایم و پشت پایم هنوز زخم است .

توی کافه گرم است پنجره های کافه را بخار تندی گرفته  مرد عینکی نشسته گرم تفکر قهو ه ای روی میز است قهوه می خورد و فکر می کند .

" هوا سرده "

جرعه بعدی که از گلویش پایین می رود فکر می کند

"هوا خیلی سرده "

جرعه سوم را که می نوشد فریاد می زند و کافه دار را صدا می کند

" مردیکه چرا این قدر هوا سرده  "

کافه دار عینک مرد عینکی را از چشمش بر می دارد بخار شده و رطوبت درون کافه را از رویش پاک می کند و دوباره آن را به چشم مرد عینکی می زند مرد عینکی لحظه ای مکث می کند بعد آرام روی صندلی اش می نشیند و نفس راحتی می کشد حالا  قهوه هم سرد تر شده و ارتفاع بخارش به شیشه های عینک نمی رسد برف روی زمین را خوب پوشاند . موش ها از سرما خود را زیر پل ها نهان کرده اند . پسری زیر بالکن مغازه ای در انتظار تمام شدن برف است . انقلاب از روزهای دیگر خیلی خلوت تر است برف می آید.

این خانه و این باغچه ارث ما و احمد سرایدار خانه و باغبان این باغچه است. ولی ما هر چه گل در این باغچه کاشتیم او خشک کرده است.

گناهی هم ندارد این بیچاره ابلهی است که فقط گندم و یونجه کاشته است و هیچ گونه سر رشته ای از گل کاری ندارد.

امروز صورت حسابی به دستم داده است که در آن مبلغی را برای خرید کود هزینه کرده است . می گویم احمدی ! تو که خودت ریدی به باغچه دیگه نیازی به کود نبود ! ابلهانه می خندد. و من عاشق این جور خنده هایش هستم.

• جوجه بد تو ظرف غذا را شکستی ؟تو یک جوجه بد هستی .

این ها را یک مرغ پا کوتاه به جوجه طلایی رنگش که تازه از تخم بیرون آمده بود گفت . چون او روی لبه ظرف غذا پرید، ظرف روی زمین افتاد و شکست.

جوجه با خودش گفت :

• جوجه بد. من یک جوجه بد هستم .

بعد از لانه بیرون رفت . خروس داشت از گودال وسط مزرعه آب می خورد . جوجه جلو دوید و توی آب رفت . خروس داد کشید : ...

همسايه ما

صداي آوازش با بقيه انگار فرق داشت كمي كش دار و كمي هم غمگين . گاهي اوقات با اين صدا بيدار مي شوم دم دماي صبح . گوشه پرده را كنار مي زنم و توي نور گير روبرو را نگاه مي كنم.  لم داده روي سكوي پنجره اتاق خوابشان و مغرورانه به پايين خيره خيره نگاه مي كند گردن بند كلفتي هم در گردنش برق مي زند...

آدم روبه رويم نشسته ي كارگاه قصه نويسي ِ سه شنبه هاي ِ بعدازين بي شكوه ! مي خواهم ديگر به تو زيادتر فكر كنم.به دنج ِدور تنگ ِ قصه ات كه مجابم مي كند.به زنِِ كنار دستت كه مهرمنديش آبم مي كند / به مرغ ِ ميناي كارگاهمان كه آوازميهمان نوازيش،خوابم مي كند. به زن روبرو نشسته ات كه منم و مردانگي ِ ريخته بر دوشش / خرابم ميكند.ميخواهم به اينهمه زيادتر فكر كنم كه گرانباري ِ اين سوگروز تلخ / عتابم مي كند. آدم روبه رويم نشسته ي كارگاه قصه نويسي ِ سه شنبه هاي ِ بعدازين بي شكوه ! اين روزها مرگ با انگشت عصايي اش هي اشاره مي كندم / مرا ببين ... مرگ اينجاست ... مرگ اينجاست... اينجاست...اينجاست ... اينجاست ... اينجاست . تما م ِ دنج ِ دورم را پر مي كند. دندانهاي زردش را نشانم مي دهد و من از گوشه گوشه ي بي تو خوف مي كنم . مي خواهم  ديگر به تو زيادتر فكر كنم ...